Reviews SW Blues Project

From Marco van Rooyen From the Bluesmagazine

I've got the first Dutch Photoreview from The

Snowy White Bluesproject on the 19th of February

in Zoetermeer,which you will find below.

 

 

http://www.bluesmagazine.nl/best-of-blues-foto-verslag-snowy-white-oli-brown-oberg-19-februari-2010-boerderij-zoetermeer

 

Setlist Snowy White & Blues Project:

Blue To The Bone -Good Morning Blues -Simple -Red Wine Blues

Hot For The Money - I Ain’t No Doctor-  Lonely Man - Long Grey Mare

In Our Time Of Living - Land Of Plenty-  Rolling With My Baby -

On Your Way Down - I Loved Another Woman - I’m So Glad - Walk On

Woman Across The River - I Wanna Thank You - One Way Ticket

World Keep On Turning - I Can’t Get Enough Of The Blues

 
 

2de concert verslag Zoetermeer

The Snowy White Blues Project

19 Februari 2010 -De Boerderij –Zoetermeer-Nederland

Vrijdagavond 19 februari om 21.00 uur vertrok ik samen met Wim

een goede vriend naar De Boerderij in Zoetermeer, waar Snowy

zou beginnen met zijn Bluesproject voor het eerste optreden

van zijn Nederlandse  2010 tour.

 

Deze keer was het muziekprogramma wat anders want Snowy

zou als hoofdact optreden van dit speciale Bluesfestival. Vooraf

aan Snowy’s optreden waren er nog 2 andere bands nl Oli Brown

en Ted Oberg.

 

Toen wij arriveerden was Ted Oberg nog  bezig. Ik heb toen

vanwege het te harde geluid op afstand  naar deze band zitten

luisteren, maar was niet onder de indruk  van hun muziek. Het was

ook niet mijn smaak. Tenslotte kwam ik  voor Snowy’s  Bluesproject. Terwijl ik stond te wachten dat Snowy zou beginnen had ik een kort gesprek met de vader en vriendin van Snowy’s Nederlandse basgitarist Ruud Weber. Je kon duidelijk zien zo vader en zoon en van wie Rudy

zijn aantrekkelijke lach heeft. Ruuds vader vertelde ook dat hij probeert

al de optredens van Rudy te bezoeken, zo trots is hij op zijn zoon.Rudy’s vriendin vertelde dat ze mee was geweest naar het muziekfestival  in Belgie (de avond daarvoor)en dat daar een gezellige en goede sfeer was.

 

Verder sprak ik nog enkele andere muziekliefhebbers die voor Snowy kwamen. Sommigen hadden hem nog nooit live gezien met zijn eigen muziek  en vroegen mij of hij deze avond toch wel wat Thin Lizzy en Pink Floyd  nummers zou spelen. Helaas moest ik ze daarbij teleurstellen want dat is juist datgene wat Snowy niet meer doet…

 

Ik had op Snowy’s eigen homepage gelezen dat deze avond in

Zoetermeer  live opnamens zouden worden gemaakt voor een CD.

Dus ik  hoopte dat er  genoeg  publiek zou zijn om hem hierbij te

begeleiden. Er  was genoeg positief publiek, maar helaas ook

een flink aantal bezoekers dat  op een negatieve manier zo

luidruchtig was  dat zowel Snowy ,Rudy als Matt een paar keer

vroegen of men  stil wilden zijn en echt wilde luisteren!! Zeker

toen Snowy zijn  prachtige versie van Peter Green’s  ‘ I loved

another woman” speelde konden deze  mensen daar geen begrip

voor op brengen en schreeuwde precies op het meest subtiele

moment van zijn gitaarspel …” Wij willen echte blues “ Tja dan

baal je als toeschouwer, maar goed er zijn altijd  bezoekers die

blijkbaar niet speciaal voor de muziek komen maar voor andere dingen!

 

Snowy’s setlijst was bijna hetzelfde  als vorig jaar, al  deed

Snowy deze keer meer zangwerk en wat uitgebreidere solo’s ,

wat het overige publiek ernorm waardeerde, want ook ik mis

zijn stem. Het laatste nummer wat de band als toegift gaf  

“ I can get enough of the blues “werd uitgevoerd in een heftige

versie dan de orginele die ik kende uit 1994 met Juan, Walter

en Kuma Harada. Bij de versie van deze avond nam Rudy het

vocale gedeelte en Matt’s gitaarwerk knalde als vanouds ,

maar ikzelf  geniet toch meer van de eerste live opnamens

tijdens de “Highway To The Sun “ tour in 1994. Dit nummer

was toen ook het fanclub lied van vele trouwe fans…

 

Nieuw bij dit optreden was  dat  niet  Juan Van Emmerloot  

op de drums speelde maar  de Engelse drummer Roy Martin. 

Later hoorde ik dat Roy  de hele Europese tour zou blijven.

Ik miste wel de speciale effecten en het orginele muziek

materiaal wat Juan altijd gebruikte vooral bij  het akoestische

gedeelte. Maar  vond Roy wel een stuk rustiger klinken dan

Juan's drumspel, want die  sloeg soms zo vreselijk  hard dat

je trommelvliezen  zeer deden.

 

Na het concert heb ik nog even gedag  gezegd tegen Snowy en zijn geluidtechnicus  Alfie  die ik  inmiddels ook  al heel wat jaren  ken.

Er waren nog 2  fans die die avond om een handtekening vroegen

en een  foto  met Snowy. Dus iedereen was  blij met een goede

afsluiting van deze muzikale avond.

 

Ik heb nog een aantal foto’s van Snowy met een enthousiaste fan,

maar helaas geen email adres dus  HANNAH als je dit leest wil je

dan contact opnemen zodat ik de foto’s kan opsturen.??

 

Al met al heb ik  genoten van een avondje Snowy White Blues

en verheug me op  de shows in Mei.

13 Mei  Mezz-Breda

14 Mei  Zaal Boelens-Veendam

15 Mei- Iduna-Drachten

16 Mei  De Kade -Zaandam

 ©-Cecil Ligtenberg

 

                                     ©-Wim Grund

Bezoek jij ook Concerten van Snowy,laat ons dan meegenieten

en stuur jouw verslag of foto's naar de website.

cbm2005@whiteflames.nl

www.whiteflames.nl

 

 

 

 

http://elblogdearchi.com/2009/05/snowy-white-blues-project-2009-in-our-time-of-living/

 

 

 

Nederlandse CD Recensie-In Our Time Of Living

De Eerste  CD Resencie van ""The Snowy White

Bluesproject is er! Babs van The  Bluesrockpagina

stuurde dit naar ons toe!http://www.bluesrockpagina.nl/

 

Verder vind je op deze site nog veel  meer info over

Snowy's Bluesproject,wat zeker de moeite waard is

om een bezoek te brengen. Veel Plezier!

 

First CD Review ïn Our Time Of Living""

The Dutch Bluesrockmagazine have put a brilliant

cd review on their site. There is a translator on the

site so you can read in the language you need it.They

have several articles about Snowy's Bluesproject which

is very interesting to read it all. Enjoy

http://translate.google.com/translate?hl=en&langpair=nl%7Cen&u=http://www.bluesrockpagina.nl/&client=tmpg

 

2nd  Dutch Review "In Our Time Of Living"

Ik moet eerlijk zeggen toen ik de cd voor het eerst  hoorde was

ik wat teleurgesteld,omdat Snowy maar op 2 nummers zong nl .

"Red Wine Blues, en ""Thank You "Snowy had me dit wel vooraf

verteldt maar toch hoop je  op meer... Ik had ook de verwachting

van meer  eigen geschreven Snowy White Blues.Maar na meedere keren de CD te hebben  beluisterd moet ik zeggen dat de geschreven

nummers en stemmen van Matt en Ruud zeker passen op deze Blues CD  en duidelijk ook meer volume hebben dan Snowy's eigen stemgeluid  En de muziek swingt dus dat wordt geen stilzitten. Nu

ik nu de nummers  wat beter ken ben ik reuze benieuwd naar hun  

live optredens!! 

Cecil.

 

The Snowy White Bluesproject

The Netherlands-Weert  20 May  2009

 

On Wednesday the 20th of May I started the first

part of my musical travel to see The Snowy White

Blues Project. It was my plan to follow the guys for

3 days in Holland -Weert, Zoetermeer and Purmerent.

As I said before, my first trip was Wednesday when I

left Rotterdam for the long trip to Weert (with a short

stop in Elsoo). Here I got a big warm welcome from an

International company -French, English, Swiss and Dutch

people -all were enthusiastic Snowy White fans.After

enjoying a good meal we left and went to The Bosuil in

Weert where The Snowy White Blues Project was to play

that night.

 

I was travelling in the car of Renate,who is the webmaster

of Snowy’s Swiss Fanclub and also a very big fan.She went

to almost all the concerts on the bands European beginning

in Greece then England,Germany and now here in Holland.

Because we both have web sites about Snowy there was

enough to talk about.Finally we arrived in Weert where I

met Barbara from the Dutch Bluesrock Magazine.She told

me that she  would be making pictures and a concert review.

The Bosuil is not a really big venue and even though there

was many in the audience there was enough space for

someone to stand where you want.I went to the left side

of the stage because I know Snowy always stays left on

stage (even with Roger Waters) and it was also the same

here in the Bosuil.Near his sound equipment stood Juan’s

drum kit on a little higher level than 2 microphones -one

for Ruud Weber Jr. (bass guitar and vocals) and the other

one on the right side for Matt Taylor (lead guitar and vocals).

 

The guys started with the song ”Blue to the bone” a com-

position that was written and sung by Ruud Weber Jr. A

nice flowing blues song for an opener.Ruud then moves on

to “Good morning blues”. Every time I hear this song I have

the feeling that I must sing “Monday blues”. Why? Because

it sounds a little bit like one of Snowy’s songs with his first

blues band The Blues Agency in 1989. Ruud then carries on

with my favourite song of their album “Simple”. I love this

song and I could not sit still…After that Snowy took the

vocals with one of his songs from the Snowy White Blues

Project CD. It was the ballad “Red Wine Blues”.This song

with his vocals and guitar playing  will have an unique part 

together,even though I find that Ruud and Matt have good

blues voices with a much better volume than Snowy. I still

swoon if he sings such sensitive songs by himself like this one -

that‘s why I’m one of his fans, I think....The intro of this song

"Red wine blues" sounds like the intro of “The time has come”

from his second solo album “Land of freedom” aka “Snowy White “ 

 

After this slow song Ruud began with the swinging song “Hot

for the money” then Matt Taylor took over with singing ”Ain’t

No doctor” (one of his own songs) and he  did this together

with great guitar work. Alas I could not see him playing because

I was standing on the left side and he was playing on the right

side.The next song was “Lonely Man” and then Snowy came to

the front with his version of Peter Green song “long grey mare”. Unfortunately I did not like this version, I honestly found it awful!!

Matt took over with another self penned song and the title track

of the album “In Our Time of Living” Snowy introduced it as one

of his favourite songs.I found the lyrics okay but musically I still

have to get used to it.

 

After Matt singing Snowy sang the song “Land of Plenty,” which

I found more a talking song than singing. This song sounded very mysterious and for me it sounds more like a Pink Floyd song than

a blues one but it has one of the most beautiful guitar solos by SnowyRudy then sang “Rolling With My Baby” again a real blues swinger followed by Matt  with “” On My Way Down”.Finally

Snowy sang, for me one of his best covers from Peter Green,

”I loved another woman”. The most beautiful part of this song

is at the final which has such a great ending that it makes me speechless.The audience enjoyed this song too (with exception

from some people who were to drunk for really listening). But all

the others were so silence when he played the last notes of “I

loved another woman.” So softly, with so much tenderness and

emotion until the last music note he presses a sound with his

unique guitar play on his Les Paul Gold Top Guitar.

 

                                    ©- Theo Beckers

 

Then we got a big surprise.The band begin with an acoustic part

which Juan played on a speaker box (it looks liked that to me)first

with his hands and later on with 2 special brushes.Matt started

with a cover from Skip James “I’m so glad”, which the guys made

to a good version when Matt and Ruud gave a two background

vocals and Snowy a super guitar solo.It was a pity that it was so

short. Matt did another cover “walk on” in addition to the audience

he invited to sing together with him what they did spontaneous..I

still hear that song in my head “walk on, walk on”. Even the lyrics

were not interesting. But you just had to look to the guys and you

share the same enthusiasm as they have!

 

 

After this acoustic part Ruud goes further wth a funky song by

Freddie King. But for me, this was not my cup of tea.Then they

had the last part of their show and the 3 guitar players were

singing and playing together the song “I want to thank you”

a composition of Matt Taylor.When I heard this number for the

first time on the CD, I really got used to it;even there are good

guitar solos because of the variation of their different voices.I‘m

not happy with this,why? Snowy’s voice is much softer than the

others especially Matt’s voice which has the biggest volume and

you can hear very clear.But live it was the same problem.It‘s

a pity.Snowy had better sing this by himself because alone his

voice sounded much better.But I can imagine that this song is

a thank you to the audience as he introduced it and than you

will sing it with three of them!

 

The other band members left the stage and Snowy let us enjoy

for a while his own qualities by playing and singing “The world

keep on turning” from Peter Green.This was a great final or

should we get an encore? Yes of course, Juan,Matt and Ruud

came back to bring a last finale of “One way ticket” and I can’t

get enough of the blues” This last song I was full of emotions

and also for the other fans who recognised this one from Snowy’s

tour (with The White Flames Band) in 1994.They were promoting

their album “Highway to the sun“ where you can find this song.At

that time “I can ‘t get enough of the blues“ became the Fanclub

song of many Dutch fans and it was always the big finale of the

whole” Highway to the sun “tour.The version that Snowy played

tonight with his Blues Project was different to the one that we

knew because now there were two guitar players.But the lyrics

and the way Ruud did the vocals gave the audience a stir up

of pressure and emotion for this song to give it a spectacular

finale.The band had almost played all the songs of their début

CD with the exception of the  beautiful balled “I still see you”

But maybe they will do this at one of the other shows which

I will visit.....

 

Soo, after the concert I saw Walter Latupeirissa (bass player

of The White Flames Band) who gave me a warm welcome.And

at last I went together with several fans backstage to see Snowy

and the band for questions and  some photos etc..For this special

day I will say thank you to a few people for their great help for

arranging many things.They are Renate, Bert, Lianne, Mick and

Diana and Babs. But also Snowy Matt ,Ruud and Juan for let me

enjoy this evening.

 

For All Of You, I Wanna Thank You!! 

©-Cecil Ligtenberg The  Netherlands

 

 

 

 

                    © Bert Beukers

                      

Snowy White Blues Project

Woensdag 20 Mei De Bosuil Weert

Weert waar we om kwart na acht makkelijk De Bosuil vonden.

Op het eerste zicht leek het zaaltje uitermate geschikt voor

een avondje blues. Naar schatting een dikke 200 mensen kwamen

opdagen voor het concert van Snowy White. Gemiddelde leeftijd:

veertig. Dus ook wel wat vijftigers zoals ik zelf. Gezellig, je kon

heen en weer van kort bij het podium tot achterin de zaal. Wat

ik ook enkele keren deed tijdens het voorprogramma. Blues

Doctors hadden de eer om Snowy’s Blues Project te mogen

vooraf gaan. Dat bracht wat sfeer, maar het hoefde niet echt

langer te duren dan het uurtje dat ze vol speelden met mond-

harmonica country- en Chicago blues, anders had ik misschien

wel een dokter aangesproken.

 

Ik verwachtte wel een hoger niveau van wat Snowy’s band zou

brengen hierna. De verwachtingen zouden ruimschoots ingelost

worden. Ander-half jaar geleden zag ik mister White in Breda

met zijn White Flames. Dat concert kon me helemaal bekoren,

ik kocht toen ook zijn nieuwe CD. Maar hoe Snowy een avond

blues zou volspelen maakte me heel nieuwsgierig. Net zoals in

Breda wist Snowy zich nu ook weer te omringen met een stel uitgesproken goeie muzikanten,.Een geweldig goed spelende leadgitarist,een zingende bassist en een imponerende drummer.

De variatie in hun nummers maakten het twee uur durende

optreden heel boeiend. Geen tsjoek-tsjoek-train of on-the-

road blues die het podium afrolden,maar wel met gevoel

gebrachte songs, zoals Red Wine Blues,waarin de gitaar-

solo’s soms om van te snoepen waren. Het geluid en de stijl

van Snowys gitaarspel kon me weer helemaal in de ban houden.

 

Als je op drie meter van het podium staat is het genieten van

zijn kunnen. Een hoogtepunt van de avond was het moment dat

Snowy een steeds herhalend gitarrif telkens wat stiller en

zachter de zaal instuurde tot hij zowaar het hele publiek

stil kreeg. Een meesterwerkje als je weet dat bij dit blues-

avondje tussen het bierdrinken door al gauw de yeahkreten

de stemming bepaalden. Ook de solo’s, vanuit de toppen van

de tenen, van de leadgitarist en het strak en krachtig

drumwerk bezorgden me tot het einde een heerlijk gevoel.

Het was ook fijn om Cecil ‘whiteflamesgirl’ van het forum

van Pink Floyd fans Nederland te ontmoeten. Als we iets

na middernacht de landsgrens weer overstaken konden

we nagenieten van een leuke muziekavond.

Bart Verstraete Belgie

 

 

 

From Babs of the Bluesrock Pagina.nl I've got an excellent

review from the concert in Weert -Holland (May 20- 2009)

And also many great photo's of the band.

 

http://www.bluesrockpagina.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=993:snowy-white

-blues-project-bosuil weert&catid=34:concertfestivalrecensies&Itemid=72

 

 Bluesdoctors Support Act Weert

 

The Snowy White BluesProject-Weert Mei 2009

http://www.rootstime.be/concert%20reviews/concert%20REV%202008%20-%20242.htm

 

 

 

The Snowy White Bluesproject in Nederland

Weert 20 -Mei 2009

Woensdag 20 mei begon voor mij het eerste deel van mijn

muzikale reis naar De Snowy White’s Bluesproject.Het was

de bedoeling dat ik 3 dagen de band zou volgen met verschil-

lende optredens in Nederland. nl Weert,Zoetermeer en in 

Purmerent.Zoals eerder gezegd  op die woensdag vertrok

ik vanuit Rotterdam richting Weert,waarbij ik tussen door

nog een korte stop maakte in Elsloo.Hier werd ik enthousiast

ontvangen  door een internationaal gezelschap van Frans,

Engels,Zwitsers en Nederlandse afkomst en allemaal Snowy

White fans.Nadat we mochten genieten van een heerlijke

maaltijd vertrokken we met zijn allen naar De Bosuil in Weert.

 

Ik  zat in de auto van Renate,webmaster van Snowys

Zwitserse Fanclub en een zeer fanatieke fan.Ze was

bijna  naar alle concerten geweest van De Europese

Tour van The Bluesproject.Ze was begonnen in Griekenland,

Engeland,Duitsland  en nu dus Nederland.Omdat we beide

een website hebben over Snowy was er natuurlijk genoeg

te vertellen..Eenmaal in Weert in de Bosuil,kwam Babara

van The Blues RockMagazine me enthousiast begroeten.

Zij had mij verteldt dat ze foto’s zou maken en een verslag 

zou schrijven.De zaal van de Bosuil was groot en er was al

aardig wat publiek maar toch was er nog genoeg ruimte om

zonder problemen te gaan staan waar je maar wilde.Ik ging

aan de linkerkant staan omdat ik wist dat Snowy bijna altijd

links op een podium staat.(Zelfs bij Roger Waters) En ja hoor

hier in de Bosuil dus ook.Daarnaast stond op een kleine

verhoging het drumstel van Juan Van Emmerloot en 2

microfoons voor Ruud Weber (zang + basgitaar)en Matt Taylor

(zang +leadguitar).

 

De jongens begonnen met het nummer “Blue To The Bone”

geschreven en gezongen door Ruud .Een lekker vloeiend

bluesnummer als opening. Daarna volgde de “ Good Morning

Blues “.Telkens als ik dit nummer hoor heb ik het gevoel dat

ik moet zingen “Monday Blues”.Het lijkt een beetje op een

van Snowy’s eigen composites met zijn eerste Bluesband

"The Blues Agency".Ruud  ging verder met mijn favoriete

nummer van hun Debuut CD.nl "Simple. Dit nummer vind

ik heerlijk,ik kon hier niet stil bij blijven zitten.Direct daarna

kwam Snowy met een van zijn eigen geschreven nummers

de ballad “ Red Wine  Blues.Echt dit is weer zo’n gevoelig

lied waarbij zijn stem en gitaar een uniek geheel vormen

met de muziek.Ondanks het feit dat ik vind dat Ruud Weber

en Matt Taylor goede blues stemmen hebben met een veel

beter volume dan Snowy zwijmel ik helemaal weg bij als hijzelf 

sfeervolle muziek zingt zoals dit nummer.Tja daar ben ik toch

fan voor……! Hoewel de begin intro van dit nummer me het

gevoel gaf dat hetzelfde klinkt als de intro van zijn lied “The

Tïme Has Come “van zijn Album “Snowy White”.

 

 

Na dit rustige nummer ging Ruud weer op de swinging tour

met” Hot For The Money".Toen was het de beurt van Matt

Taylor die starte met een van zijn eigen nummers “Aint No

Doctor "gecombineerd met prachtig gitaarwerk.Helaas kon

ik hem niet zien spelen omdat ik aan de linker kant van het

podium stond.maar hij was  wel duidelijk hoorbaar.Het vol-

gende nummer was “Lonely Man “en daarna kwam Snowy

met zijn gezongen versie van Peter Greens “Long Grey

Mare” Helaas vond ik deze versie niet mooi,eerlijk gezegd

vreselijk! Matt nam het toen weer over met een ander

eigen nummer en ook de titel track van  hun CD”.In Our

Time Of Living".Snowy kondigde dit nummer aan met de

vermelding dat dit een van zijn favoriete nummers was !

Ik vind de tekst wel goed maar muzikaal moet ik hier nog

steeds aan wennen.Snowy zong daarna (nou ja meer

praten  dan zingen) “Land Of Plenty “,een oud Blues

Agency nummer wat ik  heel mysterieus vind klinken

en beter vind passen bv in een Pink Floydachtig

nummer dan als bluessong .Maar wel met een van

de mooiste gitaar solos van Snowy.

 

 

Rudy ging verder met “Rolling With My Baby,weer een

echte blues-swinger .En Matt vervolgde met” On Your

Way Down ".Eindelijk kwam Snowy met voor mij nog

steeds een van zijn beste covers die hij speelt van

Peter Green.nl “I  Loved Another Woman".Het mooiste 

van dit nummer is de manier waarop hij dit speelt met

zo’n  prachtig einde wat me altijd sprakenloos maakt.

Het publiek genoot er ook van (op enkele luidruchtige

personen die duidelijk teveel hadden gedronken )maar

de rest was doodstil toen hij de laatste noten van dit

nummer speelde.Zo zacht en zoveel emotie…Tot de

laatste muzieknoot perste hij er nog geluid uit met zijn

eigen unieke gitaarspel op zijn Les Paul Gold Top gitaar.

 

Toen kregen we een verassing;De jongens gingen op de

akoestische toer,waarbij Juan op een soort luidspeakerbox

speelde (vermoed ik ).Eerst met zijn handen en daarna

met kwastjes.Matt begon met de cover van Skip James

“I’m So Gladd “waarbij Ruud en hij elkaar fantastisch aan-

vulde met 2 stemmig achtergrond zang en Snowy een

waanzinnig mooie solo gaf op zijn akoestische gitaar.

Jammer dat het maar zo kort was. Matt ging verder met

een andere cover” Walk On “waarbij hij het publiek uit-

daagde om mee te zingen wat ook spontaan gebeurde.

Ik hoor het nummer nog steeds in mijn hoofd (walk on,

walk on) terwijl  de tekst eigenlijk niet veel voorstelde.

Je hoefde maar na de band te kijken en je werd al aan-

gestoken door hun enthousiasme.

 

 

   Juan Akoestisch- ©-Babs

 

Na dit akoestische gedeelte ging Rudy ging  verder met een

funkyachtig nummer van Freddy King,maar voor mij was dit

een van de weinige liedjes die ik niet mooi vond, maar ik hou

zo en zo niet van funky muziek.Toen kwam toch het laatste

gedeelte van de show en zongen de 3 gitaristen gezamenlijk

“ I Wanna Thank You”, een compositie van Matt Taylor.Toen

ik dit voor het eerst op de cd hoorde moest ik heel erg wennen

aan dit nummer,terwijl er wel hele mooie gitaarsolos opstaan.

Maar de overgang van de verschillende stemmen,eerst Matt,

dan Ruud en dan Snowy vind ik  niet geslaagd.Waarom,Snowy’s

stem is veel zachter dan die van Ruud en vooral Matt die het

meest volume heeft. En dat was al duidelijk te horen op de cd

maar live viel dit nog meer op.Jammer.Snowy had beter dit

nummer helemaal zelf kunnen zingen want daar heeft hij juist

een goede stem voor.Maar ik kan me goed voorstellen dat dit

nummer een “Thank You” naar het publiek is, zoals hij het

ook aankondigde en dan zing je dit met zijn drieen.

 

 

De andere bandleden verlieten hierna het poduim en Snowy liet

ons dan toch even genieten van zijn eigen kwaliteiten door een

nummer te spelen en te zingen nl “World Keep On Turning”van

Peter Green. Woow. Dit was een prachtig einde.Of kregen we

toch nog een toegift…Ja hoor Juan, Matt en Ruud kwamen weer

terug om als laatste nog de nummers ”One Way Ticket “en I Can’t

Get Enough Of The Blues wat de definitieve afsluiter was.Bij dit

laatste nummer zat ik vol met emoties en ook sommige andere fans herkende dit van  Snowy’s toernee in 1994.Dit was voor de promotie

van zijn album “Higway To The Sun" waarop dit nummer “I Can Get

Enough Of The Blues “opstaat.Dit nummer werd het lijflied van vele Nederlandse Fans en werd dan ook altijd massaal meegezongen.De

versie die nu werd  gespeeld was wel anders dan die wij kende,voor

nl de gitaarsolos maar Ruud die dit zong zorgde wel voor de nodige opzwepende spanning en emotie om dit lied tot een geweldig spet-

terend einde met ons allemaal te maken.

 

De band had bijna alle nummers van hun debuut cd  “In Our Time

Of Living" gespeeld met uitzondering van de mooie ballad “”I Still

See You ,. Maar misschien komt dit wel bij het volgend concert

waar ik naar toe ga, nl De Boerderij  in  Zoetermeer.Na het concert

zag ik Walter Latupeirrisa (Bassist White Flames Band) van wie ik

een warm welkom kreeg,en toen kon ik samen met een aantal fans backstage bij Snowy en zijn bandleden voor Vragen. Foto’s  enz.

 

Voor deze speciale dag wil ik een paar personen bedanken die me

ernorm  hebben geholpen om van alles te regelen voor deze avond.

En dat zijn Renate, Bert,Lianne,Mick en Diana, Babs maar ook Snowy, Matt, Ruud en Juan.

For All Of You,I Wanna Thank You!!  

©-Cecil Ligtenberg  Nederland–26 Mei 2009

 

Concert Verslag BAM Festival

Hengelo-23 Mei 2009

http://www.bluesmagazine.nl/concert-verslag-snowy-white-23-mei-2009-bam-festival-hengelo

Bluesproject  BAM Festival Hengelo

Zo niet rubbish

Nadine Klifman, 26 mei ‘09

 

 

Half drie en Snowy White zit nog met z’n mannen in de kleedkamer

voor een meet & greet.Ik wil nog zo graag een paar dingen vragen

maar geduld is een schone zaak is mij altijd wijsgemaakt.Wanneer

Matt Taylor een paar minuutjes later de kleedkamer uitloopt,kan hij

geen kant meer op. Wij gaan praten.Zijn spijkerbroek en licht vaal geworden grijsblauwe t-shirt geven hem niet de sterrenstatus die

je misschien in eerste instantie zou verwachten.Zijn pilotenbril gaat

af en de 15-minuten-babbel vliegt voorbij. Wat een aardige vent.

Niks geen zelfingenomenheid, wat mij al was verteld,en hij houdt

wel van een Engels geintje hier en daar.

 

De vier mannen kennen elkaar sinds vorig najaar.De connecties

tussen hem en de bandleden is ingewikkeld.Ik raak al snel de draad

kwijt wanneer Matt begint te vertellen hoe ze met elkaar in contact

zijn gekomen.Na één dag oe-fenen zijn ze de studio ingedoken en in

vijf dagen stond alles er dan ook op, zegt hij met een bescheiden

trotse glimlach.Wanneer ik zo naar hem kijk merk ik dat deze man

echt van zijn beroep houdt.Grote concerten,kleine concerten.Alles

is leuk, het gaat om muziek maken.Het publiek dat hun con-

certen bezoekt is breed, maar vooral in Brittanië zitten de oude

rockers. “Europa kent jonger publiek en vooral in Nederland merken

we steeds meer jeugdige mensen vooraan het podium.”

 

Het is bijna drie uur en ik wil de beste man niet meer ophouden.

Zelf moet ik ook nog een goed plekje zien te bemachtigen en dan

een uur lang genieten van nieuwe klanken.Eenmaal  buiten is het teletubbieachtigweer.Het zonnetje lacht en de lucht is blauw.De

mannen komen op en Snowy kondigt het nummer ‘Blue to the bone’

aan. Steeds meer mensen weten het podium te vinden binnen no

time is de festivalvibe compleet.Tattoo’s, zonnebrillen,blote basten versieren het publiek,maar ook de jongere generatie met baggyjeans

en een sigaretje en veel vrienden, ligt in het gras te genieten.

 

De band heeft er zin in, Matt Taylor maakt zijn solo’s op de

gitaar af met een grote, geconcentreerde glimlach en zanger

en bassist Ruud Weber staat vrolijk over het podium te lopen

met zijn grote cowboyhoed,dalmatiër gitaarband en stralende pretoogjes.De drummer heeft een unieke Russische muts op en

gaat los achter zijn trommels.Elke keer wanneer hij het publiek

bekijkt denk ik: “heeft deze man het niet warm?”.Wanneer ik als

leek hier zou zitten en niet wist wie de grote man was,dan had ik

zeker Snowy niet aangewezen..Hij is rustig en zijn kakibroek,zwarte

shirt en zwarte, veel te grote,openstaande blouse zijn nou niet

bepaald high fashion te noemen. Zijn haar is niet meer zo wit als

vroeger, maar heeft een peper en zoutkleur gekregen.Hij kijkt over

het publiek heen en staat vooral erg stil. Bijna fascinerend mooi om

te zien,zelfs met de moeilijkste gitaarstukjes vertrekt hij amper een spier.Die man is zo nuchter en tevreden als maar kan met zichzelf,

zijn vrienden op het podium en zijn yellow guitar.

 

Halverwege het concert weet de band het publiek ook bij het optreden

te betrekken,maar wanneer we niet hard genoegen Matt Taylor nazingen komt hij tot de conclusie dat het over moet.“That was rubbish!”.Die glimlach is geen seconde van zijn gezicht geweest.Het laatste nummer

is in zicht en het optreden wordt afgesloten met veel gitaarsolo’s, drumsolo’s en plezier. Blues,maar dan net een beetje anders,net iets meer rock,net iets minder smokey café achtig. Heerlijk voor op een grasveldje in Hengelo in het Sint Bernhardplantsoen op een zonnige zaterdagmiddag. De combinatie van de muziek en de nuchtere mannen

op het podium, zo niet rubbish!

 

 

 

The Snowy White Bluesproject

Deliriumfestival Belgie- 21 Mei 2009

Terence Charles White behaalde zijn silver and gold medals bij bands

als Pink Floyd, Thin Lizzy, Roger Waters en geregistreerde jams met

Peter Green, David Gilmour, Chris Rea en Gary Moore, ik noem er maar enkele. Van ’83 tot nu maakte hij veertien albums, solo, met The Blues Agency, met The White Flames en zijn laatste met Snowy White’s Blues Project.

Iemand vraagt mij wie nu eigenlijk Snowy White is van de twee frontmannen, de bassist die centraal staat  of de hyperkinetische gitarist, rechts vooraan. Ik vertel hem dat het geen van beiden is,

maar de haast te bescheiden oudere gitarist in slecht gestreken

grijs pak links van de drummer, in de schaduw van een spot die er

de brui aan gaf eerder op de avond. Dat maakt ook dat hij haast

niet te fotograferen is, want zelfs als hij soleert komt hij om-

zeggens niet uit het duister te voorschijn.

Het lijkt alsof hij wil zeggen dat hij er maar bij is om te zien of

de jongens het goed doen. En dat doen ze. Gitarist Matt Taylor,

de beweeglijke, bassist en blanke Marcus Miller kopie Ruud Weber Jr.

die ook de meeste vocals voor zijn rekening neemt, en drummer Juan

van Emmerloot vormen samen met Snowy  diens Blues Project. Zij zijn dus niet The White Flames zoals aangekondigd. Maar ze zijn minstens even goed, laat dat wel wezen. Een puike set met naast de verrassende inbreng van zanger-bassist Ruud, vooral een beklijvende gitaar van de haast serene Snowy White vanuit de schaduwen van het podium.

 

Een prachtige versie van Albert King’s “Laundromat Blues” en het akoestisch gebrachte “I’m So Glad” van Skip James, heb ik in mijn handpalm opgetekend omdat ik zo gauw mijn notaboekje niet vond. Superklasse !!! Ook deze man heeft het niet nodig om zijn monster-

succes “Bird of Paradise” op te rakelen om aan te slaan bij zijn publiek. ©-http://www.rootsville.be:80/